กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เทพเจ้าผู้สรรค์สร้างความสุขได้เรียกเทพเจ้าจากทั่วทุกสารทิศมารวมตัวกันเพื่อประชุมในวาระสําคัญ แล้วเทพเจ้าแห่งความสุขก็พูดขึ้นว่า “หลังจากที่มนุษย์ได้ทราบข่าวว่าข้าได้นําความสุขไปเก็บไว้ที่ดินแดนอันไกลโพ้นแห่งหนึ่ง ก็ได้มีมนุษย์จํานวนมากมายออกเดินทางไปที่ดินแดนแห่งนั้นเพื่อนําความสุขมาสู่แดนมนุษย์ แต่สิ่งที่ข้าไม่คาดฝันก็คือมนุษย์ต่างก็อยากจะได้ความสุขมาครอบครองแต่เพียงผู้เดียว ระหว่างการเดินทางจึงเกิดการแก่งแย่ง ทะเลาะวิวาทกันในหมู่มนุษย์ขึ้นมา เกิดการเห็นแก่ตัว บ้างก็เข่นฆ่ากันเองไม่มีความสงบเหลืออยู่อีกต่อไป ในสถานการณ์เช่นนี้ข้าว่าข้าจะดัดนิสัยพวกมนุษย์เหล่านี้สักหน่อยและนําความสุขไปเก็บไว้ที่อื่น ท่านทั้งหลายคิดว่าข้าควรจะทําเช่นไรดี?” เทพเจ้าแห่งความสุขถาม

    “ข้าว่าท่านควรจะนําความสุขไปซ่อนใต้มหาสมุทรที่ลึกที่สุด” เทพเจ้าองค์หนึ่งให้ความเห็น

    “ไม่ได้ เราทําเช่นนั้นไม่ได้เพราะมนุษย์ก็จะหาวิธีดํานําลงไปค้นหาความสุขอยู่ดี” เทพเจ้าแห่งความสุขพูด

    “ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรจะนําความสุขไปไว้บนภูเขาที่สูงที่สุด ที่มนุษย์ยากจะปีนขึ้นไป” เทพเจ้าอีกองค์เสนอ

    “ไม่ได้อีกเช่นกันท่าน เพราะว่าในที่สุดมนุษย์ก็จะคิดวิธีปีนขึ้นไปบนภูเขาและการแก่งแย่งกันก็จะไม่ลดน้อยลงด้วย”

    เทพเจ้าทั้งหลายต่างก็ประชุมกันอย่างเคร่งเครียดเป็นเวลานาน จนในที่สุดเทพเจ้าแห่งความสุขก็ตะโกนขึ้นมาว่า “ข้านึกออกแล้ว!!!”

    “ท่านคิดอะไรอยู่หรือ?” เทพทุกองค์ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน

    “ข้าคิดออกแล้วว่าข้าจะนําไปซ่อนไว้ในที่ซึ่งมนุษย์น้อยคนนักจะคาดเดาได้ ข้าจะนําความสุขไปซ่อนไว้ในใจของพวกมนุษย์เอง“

    “ซ่อนไว้ในใจหรือ?”

    “ใช่ ข้าจะนําความสุขไปซ่อนไว้ในใจของมนุษย์ทุกคน การแก่งแย่งก็จะลดน้อยลง และมันก็จะมีมนุษย์น้อยคนที่สามารถรู้ได้ว่าความสุขที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ใด และด้วยวิธีนี้พวกมนุษย์ก็จะสามารถเลือกได้เองด้วยว่าพวกเขาอยากจะมีความสุขหรือไม่ เพราะว่าความสุขอยู่ในใจพวกเขาแล้วนั่นเอง”

    คุณกําลังไปรอให้ใครมาทําให้คุณมีความสุข ความสุขของคุณขึ้นอยู่ตัวของคุณเอง !!